Mirjam

Ik ben vorig jaar in behandeling geweest voor mijn eetstoornis. Het was geen makkelijk jaar, voor mij was mijn eetstoornis iets negatiefs. Ik ben dus hard gaan denken hoe kan ik iets doen met mijn ervaring om het om te buigen naar iets positiefs? Ik las af en toe wel wat over mensen die gastlessen gaven over eetstoornissen op scholen. Ik ben me toen gaan verdiepen in hoe kan ik gastlessen gaan geven en waar.

Op het moment ben ik gastdocent bij de Helpdesk Eetstoonissen in Zeist. Zij geven gastlessen in de omgeving Utrecht en Amersfoort. Ik ben natuurlijk niet zomaar voor de klas gaan staan. Ik heb een training gehad hoe kan je een gastles geven en thuis heb ik een dikke map staan met tips en handreikingen. Hierna heb ik gastles gegeven met een ervaren gastdocent. Je staat in principe altijd met zijn tweeën voor de klas. Dus je kan altijd op iemand terug vallen. En ik heb geleerd, Het is mijn verhaal, mijn ervaring,  daar kan niets aan fout zijn!

Mijn hoofdmotivatie is toch wel dat ik mensen wil stimuleren om eerder hulp te zoeken. Ik gun niemand die strijd die ik heb gehad. Dus hoe eerder iemand hulp zoekt hoe beter.

Ik krijg veel positieve energie om gastlessen te geven, tevens geeft het mij veel zelfvertrouwen. Leerlingen zitten bijna met open mond naar mijn verhaal te luisteren. Ze zijn geïnteresseerd in mijn verhaal en ze zijn verbaast over hoe schadelijk het is om een eetstoornis te hebben. Per les komt er wel iemand voor uit dat hij/zij wat herkent in ons verhaal. Aangrijpend toch?

Jessica

Mijn eerste gastles ervaring was op de middelbare school bij Maatschappij leer, dit vond ik altijd één van de leukste lessen van mijn hele middelbare schooltijd. Er kwamen mensen met verhalen die nogal ‘ver van bed’ stonden; criminelen, drugsverslaafden, maar ook mensen met een eetstoornis.. Ik zat in 6 VWO en ik hoorde de verhalen van de gastdocenten aan, maar ik had nergens last van… althans, dat vond ik, want ik was sterk en niet zwak!

Vier jaar later stond ik zelf voor de klas gastlessen te geven. Niet zozeer om toch door te dringen bij jongens en meisjes die zelf zo diep in hun eetstoornis zitten, zoals ik toentertijd.. nee, meer om de jongeren in het algemeen te leren hoe kwetsbaar pubers zijn voor opmerkingen en commentaar of het nu om het uiterlijk gaat of over intelligentie. Hoe belangrijk eigenwaarde en respect is voor jezelf en voor anderen!

Het geven van gastlessen heeft mij veel kracht gegeven, sowieso geeft het een kick om voor de klas te staan. Ik vind het leuk om met jongelui om te gaan en ze ook iets te leren. Daarnaast was het voor mij een goede manier om de hele periode, dat je toch in je eigen privé wereld zat te verwerken.. want die wereld is dan niet meer geheim, zo heb ik het een plekje kunnen geven.

Het mooie van het contact met de jongelui is dat ze zo direct zijn, ze zetten je aan het denken en dat houdt je scherp, want dat is iets wat mensen met een eetstoornis(verleden) altijd moeten blijven!

Hallo, ik ben Caroline, 49 jaar en gastdocente bij He (Helpdesk Eetstoornissen). De enige met BED. Tijdens mijn laatste weken therapie, werd mij al duidelijk dat ik meer wilde doen met mijn ervaringen. Mensen zouden bekender moeten worden met de gevolgen van een eetstoornis. Na de afronding van negen maanden dagtherapie ben ik op internet op zoek gegaan naar een vorm van nazorg. Zo kwam ik op de site van He terecht. Daar kwam ik er achter dat er al jarenlang gastlessen werden gegeven en dat men ook gastdocenten zocht. Ik heb direct gereageerd (normaal ben ik nog wel eens van het uitstellen) en wonder boven wonder waren de trainingen net die week van start gegaan en kon ik nog aanhaken. Na de training ben ik eerst twee keer gaan kijken bij een gastles en daarna mocht ik zelf aan de bak. Gelukkig doe je het in principe altijd met z’n tweeën en word je als beginneling aan een ervaren gastdocente gekoppeld. De eerste keren waren spannend, je gaat je eigen verhaal vertellen. In de loop der tijd wordt je verhaal steeds completer. Het geeft je ook steeds meer inzicht in het ontstaan van je eetstoornis en bij inzicht begint ook de verdere genezing. Mijn mooiste ervaring met het geven van een gastles was op een school in Utrecht. Toen ik daar aankwam, kregen een paar jongens al instructie en waarschuwingen van de leerkracht, hoe zich te gedragen in de klas en welke gevolgen het had wanneer ze dit niet deden. De eerste periode van de les was rumoerig en toen was ik aan de beurt met mijn verhaal. Het was muisstil en na mijn verhaal kreeg ik zelfs een applaus. Een geweldig gevoel.

Ik heb echt het gevoel dat door de gastlessen de leerlingen beter begrijpen dat een eetstoornis geen modeverschijnsel is, maar wel degelijk een ziekte en een ernstige ziekt een dat hoe eerder je er iets aan doet, hoe sneller je kan genezen. Ze hadden tot die tijd geen idee hoeveel mensen met een eetstoornis, overlijden ten gevolge van die eetstoornis. Ook krijgen ze symptomen van een eetstoornis te horen, zodat ze mogelijk vriendinnen of vrienden die worstelen met hun eetgedrag kunnen herkennen. Opvallend is dat jongens over het algemeen meer vragen stellen dan meisjes. Het mooiste voorbeeld van welke invloed een gastles kan hebben, is die van een van mijn mededocenten, naar aanleiding van een gastles op school werd zij er door haar zusje op gewezen dat ze eigenlijk wel heel raar met eten omging. Het resultaat was dat deze gastdocente na een jaar besloot om hulp te zoeken. Op het moment dat ze mij dit vertelde, had ik echt het gevoel: "Hier doe ik het voor" en vanwege het feit dat ik pas op mijn 47ste wist dat ik een eetstoornis had en dat ik graag veel eerder had geweten dat houden van jezelf, jezelf waardevol vinden, niet afhangt van je uiterlijk, je gewicht of wat dan ook. Het geven van gastlessen heeft dit voor mij steeds duidelijker gemaakt en de boodschap die ik de leerlingen mee wil geven is dan ook "Vergelijk jezelf niet met een ander, kijk niet alleen naar de dingen die een ander wel kan en voor jouw gevoel altijd beter dan jij, kijk naar wat je wel kunt. Denk niet, hij of zij zal dit of dat wel van mij vinden (altijd iets negatiefs). Durf bij twijfel te vragen of wat jij denkt dat zij bedoelen ook werkelijk zo is en dat je altijd mag terugkomen op dingen die zijn gezegd.

Terug naar de homepage